| تبليغات | X |
۱- حدود چند ماهی می شود که دلم می خواست "وناگهان" را ترک کنم و بروم سراغ وبی جدید با حال و فضایی جدید! وبلاگ را هم از خیلی وقت پیش طراحی کرده بودم و قرار بود روز تولدم از آن رونمایی کنم،اما این اتفاق نیفتاد و همه چیز موکول شد به اکنون.
البته دوست داشتم این فضای جدید را با عکس همراه کنم عکس هایی از متن و بطن جامعه به همراه پی نوشتی کوتاه! امیدوارم زمان برایم به گونه ای رقم بخورد که بتوانم با عکس ببینم و بنویسم.
۲- این سو وب جدید من است که از این به بعد مرا در آنجا خواهید خواند . نوشته های من فعلا دو دسته خواهند بود : شعر و کرسی شعر! تا ببینم در آینده چه پیش خواهد آمد.
در پیوندهای وبلاگ هم تغییراتی اعمال کرده ام تا متناسب فضایی که می خواهم بنویسم باشد.
۳- این سو ، سمت من است سمت جغرافیای نگاه من به دنیا ! سیمرغ نگاه من است به سمت قاف و قاف برای من همه نیست که دوست دارم لاقید باشم(نه در مفهوم منفی آن)!
بعداً نوشت:
لطفاً در این وبلاگِ متروکه کامنت نگذارید...
کامنت هایتان خوانده نمی شود.
کامنت هایتان را در وبلاگ جدیدم به آدرس زیر بگذارید:
نوشته شده توسط ضرغام در شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1390 |
نقطه، سر خط.
پ.ن۱ : شمع تولدم را
ف
و
ت
می کنم...
تمام این شعر
استعاره آواز پرنده ییست
در گلوی افعی.
پ.ن۲: مونولوگ(خودم به خودم): تولدم مبارک.
نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390 |
زیر این آسمان ابری
چقدر
حرف هایمان نم کشید
کاش،
آشتی کند
خورشید،
تا پهن کنیم دهانمان را
زیر نور آفتاب.
نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه بیست و دوم اسفند 1389 |
هر بار،
بغض چشمانت
در گلوی غزل هایم
گیر می کند
این بار،
با انگشت پایت
شاعر می شوم.
نوشته شده توسط ضرغام در یکشنبه یکم اسفند 1389 | 1
به میوه های کالش
نمی ارزد
کاش می خشکید
درخت حنجره ام
2
در بستر کوهستان
که پتوی سنگی به سر کشیده اند
3
اسبی چهار نعل
درون سینه ام می تازد
قاصد مرگ است - شاید -
نوشته شده توسط ضرغام در چهارشنبه پانزدهم دی 1389 | صدایم،
گیتاری شکسته است
چه بی وقت
به نت ها
دل بستم.
نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه شانزدهم آذر 1389 |
در خوابهایم
کوسه ای برفیست
که آب شدنش را
می بینم ،
هر شب
نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه دوم آذر 1389 | رگ هایت ،
ورم که می کرد
باید حدس می زدم
مارهای ولگرد
به لانه ی خود بازگشته اند
بی آنکه
در حسرت ماهی کوچکی باشی
که روزگاری
میان رگ هایت
ش
ن
ا
می کرد.
نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه یازدهم آبان 1389 |
اولین خنده
آخرین زخمیست
که دور گردن می پیچد،
کاش مونولیزا
هیچگاه
مشق خنده نمی کرد.
نوشته شده توسط ضرغام در سه شنبه بیست و هفتم مهر 1389 | بر این بالش
تاوان شکارچی را
من می دهم
حالا
که هرشب
نک می زند
به لبم
پرنده ئی...
نوشته شده توسط ضرغام در شنبه هفدهم مهر 1389 | 